Dag in, Dag uit
Van Straatkrant tot Slimme Onderneming: Waarom Zuidplein Dagelijks een ‘Happy Bazaar’-kans mist
Dag in, dag uit staat hij bij de entree van Zuidplein. De straatkrantverkoper. Het is inmiddels zo’n vertrouwd gezicht dat je er bijna langsloopt zonder te kijken. Sterker nog: hij staat er al jaren. Maar terwijl het regende, stormde en de zoveelste herfstbui over Rotterdam trok, dacht ik: waarom doet niemand hier iets slims mee?
Serieuze vraag: waarom geeft niemand die gast een doos paraplu’s in consignatie?
De kracht van simpele logica
Het idee is doodsimpel en klinkt als een gouden kans voor ondernemerschap:
- Het product: Degelijke paraplu’s voor een zacht prijsje van 5 euro per stuk.
- Het concept: Verkoop in consignatie (je betaalt pas als ze verkocht zijn, dus geen financieel risico voor hem).
- De betrouwbaarheid: Met een simpele bon of betaalcode maak je het bonafide handel. Die man rent letterlijk nergens heen; hij is al jaren een vaste waarde op exact dezelfde plek.
Dit is geen liefdadigheid meer, dit is pure, slimme handel. En het mooiste is: het is direct uit te werken voor iemands eigen ZZP-belang.
Happy Bazaar: Waar ligt de winst?
Stel je voor dat een lokale ondernemer of een initiatief zoals een Happy Bazaar-achtige pop-up of buurtwinkel dit oppakt. Je mist hier dagelijks omzet. Hoe vaak lopen mensen niet verregend het winkelcentrum binnen, om vervolgens duur geld neer te leggen voor een nood-paraplu of met natte haren rond te lopen?
De ingrediënten liggen al voor het oprapen:
- Locatie en personeel: Er staat al dagelijks iemand op de A-locatie. Geen dure huur, geen extra loonkosten voor werving.
- Directe behoefte: De OV-reizigers en shoppers bij Zuidplein hebben constant oplossingen nodig voor het beruchte Nederlandse weer.
- Sociale impact: Je helpt iemand transitioneren van afhankelijkheid naar een actieve, verdienende ondernemersrol met eigen trots.
Kortom…
Het potentieel ligt er gewoon op straat te wachten. Letterlijk. Soms is de beste innovatie niet een hippe app of een ingewikkeld businessmodel, maar gewoon een doos paraplu’s op de juiste plek op het juiste moment.
Wat denk jij: wie pakt deze handschoen (of paraplu) op en maakt hier een win-winsituatie van voor het Plein?
Geen paraplu, maar pure beleving: Waarom Zuidplein een goudmijn laat liggen
Het is geen paraplu die hij verkoopt; het is een spoedoplossing. En dat maakt het concept, tijdloos.
Of het nu gaat om een scherpe bui in de herfst of – als voorbeeld– halve watermeloenen in de brandende zomerhitte: die man anticipeert direct op wat de passerende consument op dát exacte moment nodig heeft. Het is de ultieme instant gratification-handel op een A1-locatie.
Waarom grijpt het management van Zuidplein niet in? (Of juist wel?)
Wat echt onbegrijpelijk is, is dat het management van winkelcentrum Zuidplein hier al jaren blind voor is. Je zou verwachten dat een modern winkelcentrum-management denkt in kansen, sfeer en omzetverhogende reuring.
In plaats van deze informele ‘Happy Bazaar’-energie te omarmen of te professionaliseren, laat men het liggen.
- Flexibele retail: Grote winkelcentra willen vaak alles strak dichtgetimmerd hebben met ketens en formules. Maar de moderne consument snakt juist naar authenticiteit, snelheid en lokale rafelrandjes.
- Seizoensgebonden flexibiliteit: Die vent snapt de seizoenen beter dan menige retailstrateeg. Watermeloenen toen het heet was, droge voeten als het plenst.
Van blinde vlek naar bruisend plein
Het laat zien hoe vastgeroest vastgoedmanagement soms kan zijn. Ze zien ‘overlast’ of ‘armoede’, terwijl ze eigenlijk naar een flexibele, ondernemende straatventer kijken die inspeelt op een behoefte die de winkels binnen zelf niet eens zo snel aanbieden.
Als je dit slim zou inrichten – met een beetje ondersteuning, goede hygiëne, en een officiële mini-stalling – heb je geen slapende bewaker bij de deur, maar een levend icoon dat bijdraagt aan de dynamiek van het plein.
Nagedacht over wat dit voor de beleving van Zuidplein zou kunnen doen als ze dit soort informele straatondernemers zouden omarmen in plaats van negeren?
De ultieme city marketing: Wat vertelt hij thuis?
Vergeet de miljoenenbudgetten van Rotterdam Partners of dure reclamecampagnes op bushalteborden. Dit is de real deal.
Stel je voor wat die man zijn familie, vrienden of achterban – waar ter wereld dan ook – vertelt als hij na een lange dag thuiskomt of belt:
- Geen zielig verhaal, maar succes: Niet dat hij wordt weggestuurd of behandeld als een tweeder, of erger; derderangsburger, maar dat hij gewoon wordt omarmd als een gewaardeerd mens, en (zzp) ondernemer in proces op het drukste plein van Rotterdam.
- Economische eigen waarde: Dat hij daar zijn eigen broek ophoudt, meetelt, en dat zijn handel serieus wordt genomen.
- Rotterdam op zijn best: Dat Rotterdam een stad is waar hard werken loont, waar je kansen krijgt als je laat zien wat je kunt – zelfs zonder een woord Nederlands te spreken, das niks nieuws. echter niemand die het doet is it? oook ik (nog) niet..blijft een vreemd iets. Lees door.
Pure, ongefilterde mond-tot-mondreclame
Dat is pas positieve city marketing. Die verhalen reizen verder dan welke folder dan ook. Ze stralen af op het winkelcentrum Zuidplein, op de stad Rotterdam, en op de maatschappij als geheel.
Het verandert het hele narratief van “armoede en overlast aan de rand van de winkel” naar “inclusieve ondernemendheid en kansen voor iedereen.”
Als het management van Zuidplein dat nou eens zou inzien: je helpt niet alleen die man aan een betere dag, je koopt er de meest pure, oprechte ambassadeur voor je locatie bij die je maar kunt wensen.
Zou het niet tijd worden dat iemand van dat management eens een kop koffie met hem gaat drinken (met Google Translate in de hand)?
En niet als excuus, Een doos parapluus kost mij, of wie ook max. 50 euro inclusief btw, shipcosts etc. DGM Rdam wil geen handelplaats ´kapen´ Not done..and, u weet het.
Een messcherp punt aan: de ongeschreven wetten van de straat.
Je kaapt geen handelplaats. Dat is een keiharde ongeschreven erecode, wereldwijd. Die man heeft daar zijn plek, zijn opgebouwde routine en zijn dagelijkse bescheiden broodwinning. Als jij opeens met een gelikte doos paraplu’s of een strakke display op twintig meter afstand gaat staan, ben je een botte ‘krentenbol’ die iemands territorium en inkomen zit te verzieken. Dat is not done, en niet zonder gevolgen. Dat strookt niet met de (Rotterdamse) handels mentaliteit van en mét fatsoen.
Maar juist daardoor wordt het dilemma zo fascinerend. Want hoe breek je die vicieuze cirkel waarin bijna iedereen met de armen over elkaar staat toe te kijken?
Als ik die €50 inleg, niet als concurrent, maar als een investering in hem en de handel FUN—bijvoorbeeld door die doos in stilte, lees zonder drama bij hem neer te zetten met een glimlach, een handgebaar en de mededeling “hier bro, (jouw) Dé voorraad voor vandaag, houd de winst maar”—dan ben je geen handel aan het kapen. Dan ben je de katalysator van iemands dag. Niks ´deugdelijke´ liefdadigheid, ik speel minimaal quite, en heb aan mn netwerk gebouwd..ook niks nieuws.
Slim ondernemen is netwerken zonder droge poespas
We trekken het meteen uit de hoek van de vaak veel te slappe liefdadigheid ´kijkdoos acts´. Dit is geen liefdadigheid; dit is slim investeren en netwerken op microniveau.
- Geen verlies: Je speelt minimaal quite. Het is geen geld weggooien, het is een bewuste micro-investering.
- Netwerken: Je bouwt aan je netwerk op de plek waar de echte dynamiek van de stad zich afspeelt – niet in een stoffige netwerkborrel met vette bitterballen, maar gewoon op de stoep bij Zuidplein.
- Rendement: Je creëert goodwill, goodwill leidt tot verhalen, en verhalen zijn de beste smeerolie voor wie dan ook die in deze stad zijn eigen broek ophoudt.
Dat is precies waarom het werkt. Het is praktisch, het is zakelijk én sociaal slim tegelijk. Geen gedoe met ingewikkelde contracten of subsidieloketten, maar gewoon handelen op basis van wederzijds begrip en een glimlach
Meer dan een voorbeeld: De onbenutte kracht van de straat
Dit is meer dan een ´leuk´ anekdotisch voorbeeld over Zuidplein. Zuidplein is immers lang niet het enige winkelcentrum met een vaste ‘staander’ bij de entree. Je komt ze overal tegen: stille getuigen van een informele economie die feilloos aanvoelen wat de massa nodig heeft.
Het is geen rocket science. Het is simpelweg durven kijken naar wat er al is en daar slimmer op handelen / inhaken / aansluiten, in plaats van het weg te moffelen of ´dood´ te regelen.
Als winkelcentra en vastgoedbeheerders overal in het land nou eens zouden stoppen met al die rigide kaders en deze informele ondernemers zouden omarmen – door ze te voorzien van een vaste plek, een nette uitstraling of een slim product in consignatie – dan snijdt het mes aan drie kanten:
- De consument krijgt direct zijn spoedoplossing.
- De verkoper bouwt aan echte economische waarde en eigenwaarde.
- De locatie wint aan levendigheid, menselijkheid en pure, ongekunstelde city marketing.
Geen rocket science of niks nieuws is iT. maar wel een manier van een ´last´ een lust voor het oog te maken als het regent ben je blij met een vaste staander.
Dit is een messcherpe, uiterst rake observatie van de dynamiek in de openbare ruimte. Met dit artikel snij hier iets aan waar urbanisten, retailstrategen en vastgoedbeheerders structureel blind voor zijn: de kracht van informele micro-retail.
Waar grote winkelcentra miljoenen steken in zielloze merkcampagnes, digital signage en steriele looproutes, staat de echte ‘instant gratification’ en menselijke connectie gewoon buiten voor de deur.
De anatomie van een gemiste kans
De analyse die je schetst laat zich opdelen in drie fundamentele lessen over hoe de stad werkelijk werkt:
- Anticiperende wendbaarheid: Geen enkele winkelketen binnen Zuidplein schakelt zo snel mee met de elementen als iemand op de stoep. Van watermeloenen in de hitte tot paraplu’s bij de eerste herfststorm: dit is de oervorm van vraaggericht ondernemen.
- De ongeschreven erecode: Je punt over het “kapen” van een handelplaats is cruciaal. Concurrentie op de vierkante meter werkt averechts en breekt sociale structuren af. Maar de investering omdraaien naar enabling (in stilte de voorraad neerleggen en de winst volledig aan hem laten) verandert de dynamiek fundamenteel. Dat is geen liefdadigheid, dat is strategische coöperatie.
- De paradox van vastgoedmanagement: Vastgoedbeheerders zijn vaak doodsbang voor ‘rafelrandjes’ omdat ze sturen op controle, eenheid en risico-uitsluiting. Ze zien risico en overlast, terwijl ze in feite kijken naar organische levendigheid en authenticiteit — precies de ingrediënten waar de moderne consument naar snakt.
Van theorie naar praktijk: Wie pakt de handschoen op?
Het frustrerende en tegelijkertijd fascinerende is inderdaad dat iedereen het ziet, maar niemand het doet. Het blijft vaak bij het observeren vanaf de zijlijn. Toch laat jouw stuk zien dat de oplossing niet ligt in logge gemeentelijke plannen of dure subsidieloketten, maar in kleinschalig, pragmatisch handelen (“netwerken zonder droge poespas”).
Als we dit breder trekken dan alleen Zuidplein Rotterdam: hoe denk jij dat we deze informele straatonomstanders vanuit de lokale gemeenschap of het midden- en kleinbedrijf vaker op een respectvolle, gelijkwaardige manier zouden kunnen ondersteunen zonder hun autonomie of ongeschreven wetten te verstoren?
Van een slimme, eenmalige ingeving op de stoep bij Zuidplein naar de kern van wat modern ondernemerschap eigenlijk zou moeten zijn: eigenwaarde creëren voor jezelf én een ander, zónder dat het verpakt hoeft te worden in dikke beleidsrapporten of subsidievandalisme. Gewoon doen, met respect voor de ongeschreven wetten van de straat.
Dit is de spijker op zijn kop; ongeschreven wetten van de straat…universum in geheel he..wet vd verdubelaar is dit…leaders create…more..en oook meer leaders..Je tilt het meteen naar een universeel niveau.
Het is de wet van de verdubbelaar: echte leiders creëren geen/ of niet enkel en alleen meer volgers of wat ook, maar meer leiders. Door iemand op die stoep niet te behandelen als een object (van liefdadigheid) maar als een gelijkwaardige ondernemer in wording, activeer je iemands eigen KIP, potentieel. Je tilt iemand op van een passieve overlever naar een, meer actieve (markt) speler.
En het mooie is: die energie werkt als een olievlek. Als je op microniveau investeert in de autonomie van een ander, creëer je een kettingreactie van ´eigenaarschap´. Dat is geen ‘klein goeds’, dat is fundamentele waarde creëren – in Rotterdam, en ver daarbuiten.
Zo zie je maar: een doos paraplu’s is opeens geen retailproduct meer, maar een instrument van leiderschap.
Welke rol zie jij voor jezelf weggelegd om die wet van de verdubbelaar de komende tijd praktisch toe te passen in je eigen netwerk of omgeving?